Ίσως να φταίει ο καιρός, ίσως η μουσική, ίσως ότι δεν είμαι με τα άτομα που θέλω, για τη μελαγχο-καταθληπτική διαθεσή μου τις τελευταίες μέρες.
Ακούγοντας βρετανική μουσική με καιρό Λονδίνου, νιώθω ότι καταλαβαίνω ακριβώς πως ένιωθε ο καλλιτέχνης όταν έγραφε τα τραγούδια του και πιστεύω ότι και εγώ μπορώ να εκφραστώ έτσι εύκολα. Κι όμως δεν είναι έτσι, όταν νιώθεις όλο και χειρότερα ψάχνοντας την έμπνευση για τους μελαγχολικούς στίχους που σκέφτεσαι να γράψεις. Καταλαβαίνεις ότι δεν μπορείς να κάνεις τίποτα για την καταστασή σου και πονάς περισσότερο...
Υπάρχουν κάποια τραγούδια που σε βάζουν σε βαθιές σκέψεις. Αυτό το καταφέρνουν τόσο καλά που στο τέλος ξεχνάς το ίδιο το τραγούδι βυθισμένος στις σκέψεις και το ξαναθυμάσαι λίγο αργότερα, αποφασίζοντας να το αναλύσεις στο blog σου.
Αυτό παθαίνω εγώ ακούγοντας COLDPLAY.
(Άκυρο: Γιατί πολλοί κατακρίνεται τους Coldplay για την μουσική τους, δεν το έχω καταλάβει ακόμα.. Είναι οι στίχοι τους? Ο συχνά αργός ρυθμός? Για να τους εκτιμήσετε λογικά πρέπει να δείτε τους στίχους του VIOLET HILL ή να ερωτευτείτε? Τι στον πούτσο πια?)
Η μελαγχολική μελωδία, οι πετυχημένοι στίχοι και η ασυναγώνιστη, κατ΄εμε, φωνή του Chris Martin συνδυάζονται και "πυροδοτούν" συναισθήματα και σκέψεις που δεν ερεθίζονται συχνά. Κάθε τραγούδι μπορεί να συσχετιστεί με μια εμπειρία ή κάποιο άτομο χωρίς να το περιμένω. Και αυτό πιστεύω είναι η μεγαλοφυία ή... απλά η special ability των Coldplay.
Τώρα που το σκέφτομαι ίσως φταίει το γεγονός ότι ο έρωτας συμβαδίζει συχνά μαζί μου. Στο 90% της εφηβικής μου ζωής τουλάχιστον. Δεν είμαι σίγουρος πόσο φυσιολογικό είναι αυτό, τουλάχιστον ξέρω ότι δεν είναι ψυχαναγκασμός, είναι απλά η φύση μου.
Γι'αυτό προτιμώ τραγούδια με προσεγμένους στίχους, έξυπνα συνδυασμένους και βαθύτερο συνήθως νόημα. Arctic Monkeys, Gorillaz και Franz Ferdinand με καλύπτουν απόλυτα.
Για να νιώσει όμως κάποιος όπως εγώ αυτή τη στιγμή, για να ερμηνεύσει, ίσως, με αυτόν τον τρόπο δεν χρειάζεται μόνο η σωστή μουσική. (Κάποιος που ακούει Lady Gaga, Kanye West, Παντελίδη ή MEGADETH δεν είναι ρομαντικός και ΟΧΙ τα τραγούδια του Ρουβα ή της Βισση ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΡΟΜΑΝΤΙΣΜΟ.)
Ίσως χρειάζεται να το έχει και μέσα του. Δεν μου φαίνεται λογικό να αλλάζει κάποιος τόσο εύκολα από τη μια στιγμή στην άλλη... Αυτός που ήταν πάντα αδιάφορος, ανέραστος και "άνιωθος" δεν θα νιώσει έντονο συναισθηματισμό προς ένα άλλο πρόσωπο γρήγορα, δεν θα δεθεί. Από τη μια αυτό είναι θετικό και θα ήθελα να μπορούσα και εγώ να το κάνω, αφού δεν πληγώνεσαι ιδιαίτερα όταν κάτι πάει στραβά. Από την άλλη όμως, δεν μπόρεις να νιώσεις τις "χαρές και τις λύπες του έρωτα". Αυτή τη στιγμή νιώθω πραγματικά ευτυχισμένος και μακάρι να μπορούσαν όλοι να νιώσουν όπως εγώ, έστω και μια φορά στη ζωή τους. Ομολογώ ότι είναι η πρώτη φορά που νιώθω τόσο όμορφα.. εκπληκτικά. Αλλιώς δεν θα καθόμουν να γράψω όλες αυτές τις σάχλες.
Συμπέρασμα :
Η κατάλληλη μουσική τονώνει σίγουρα κάτι τέτοια συναισθήματα και σκέψεις. Αλλά αν δεν υπήρχαν ήδη, δεν θα άλλαζε τίποτα.
"Suck It And See - Arctic Monkeys"
Your love is like a studded leather headlock
Your kiss it could put creases in the rain
You're rarer than a can of dandelion and burdock
And those other girls are just postmix lemonade
Suck it and see you never know
Sit next to me before I go
Jigsaw women with horror movie shoes
Be cruel to me cause I'm a fool for you
I poured my aching heart into a pop song
I couldn't get the hang of poetry
That's not a skirt girl that's a sawn off shotgun
And I can only hope you've got it aimed at me
Suck it and see you never know
Sit next to me before I go
Jigsaw women with horror movie shoes
Be cruel to me cause I'm a fool for you
Blue moon girls from once upon a Shangri-La
How I often wonder where you are
You have got that face that just says
"Baby, I was made to break your heart"
Suck it and see, you never know
Sit next to me before I go
Go, go, go
Jigsaw women with horror movie shoes
Be cruel to me cause I'm a fool for you
Σε ευχαριστώ που με κάνεις να νιώθω έτσι μωρό μου.. Είμαι πολύ τυχερός που σε έχω και νιώθω τόσο ερωτευμένος. Σαγαπώ Κατερίνα.
Μέχρι την 21η Δεκεμβρίου ακούγαμε τους πλεον κουραστικούς να λένε για το τέλος του κόσμου και όλες αυτές τις μπαρούφες, ξέροντας ότι οι ίδιοι δεν το πιστεύουν και το λένε για τον χαβαλέ. Ποιόν χαβαλέ βρε άκυρε πρήχτη?? Μας τα έκανες τούμπανα μέχρι την Παρασκευή. "2 ώρες για το τέλος του κόσμου!", "10 δευτερόλεπτα!!!", ντάξει το καταλάβαμε, το εννοήσαμε, σκάσε τώρα! Δεν είναι πως με ενοχλεί τόσο που ο συγκεκριμένος τύπος ατόμου, προσπαθεί απεγνωσμένα να τραβήξει για κλάσματα του δευτερολέπτου την προσοχή των γύρω του ή να ανοίξει μια καταδικασμένη συζήτηση με έναν/μια εξίσου καμμένο/η. Είναι το ότι πρέπει να ανεχόμαστε τις φράσεις "Χοχο ζούμε τελικά" για κανένα μήνα ακόμα. Βγάλτε το σκασμό λοιπόν όλοι, γιατί δεν είναι καν αστείο!
Ama ginei h katastrofh tou kosmou ksupniste mee ;)
ζουμε ρε!
5:53 kai akoma zoume.... krima re gamwto..
Πόσοι ζουν ; :Ρ
Μάγια φάτε πατούσα! :)
Αν μπορούσα θα τους έστελνα 5-6 μετεωρίτες μπας και γλιτώναμε. Εντάξει, παραδέχομαι, ότι το πρόβλημα δεν είναι η φάση με την καταστροφή του κόσμου και τους Μάγια κλπ κλπ. Οι ίδιοι ενοχλητικοί είναι οι κλασσικοί μπετόβλακες του fb που όλο κάτι γράφουν για να γίνουν "αστείοι" και να κερδίσουν με τον ιδρώτα του προσώπου τους likes. Άλλα αυτό καταντά τόσο εκνευριστικό που κάθομαι να γράψω κι από πάνω, από τη στιγμή που όλοι η βλακεία συγκεντρώνεται πάνω σε ένα θέμα...
Μαρέσει να σκέφτομαι. Όχι να γράφω. Ειδικά να γράφω με τόνους, αλλά θα κάνω μια προσπάθεια. Πάντα ήθελα να τυπώσω κάπου τις σκέψεις μου, αλλά δεν το είχα πάρει ποτέ απόφαση. Και τώρα έχω πολλές αμφιβολίες, όπως το αν θα καταφέρω να τελειώσω την παράγραφο χωρίς να παρατήσω τους τόνους!
To blog μάλλον θα το κρατήσω και εγώ για να βλέπω τον εαυτό μου μετά απο κάποια χρόνια και να γελάω. Άλλη μια φορά στο παρελθόν είχα επιχειρήσει να κρατήσω ημερολόγιο στον υπολογιστή, αλλά απέτυχα τραγικά. Μάλλον έχω την εντύπωση οτι οι σκέψεις μου τώρα είναι πιο ώριμες ή συγκροτημένες απο τις σκέψεις του 14χρονου εαυτού μου.
Προτιμώ να εκφράζω τα συναισθήματα μου με τη μουσική που χαρακτηρίζει κάθε στιγμή της ζωής μου, ναι ξέρω δεν είμαι ο μόνος, αλλά πάντα πίστευα ότι θα μπορούσα να φτιάξω ένα χρονολόγιο των τελευταίων 5-6 χρόνων, μόνο με τραγούδια για κάθε milestone. Όχι πως δεν το έχω προσπαθήσει ΚΑΙ αυτό και απέτυχε παταγώδως. Τέλος πάντων για αυτό το λόγο θα υπάρχουν πολλοί στίχοι και τραγούδια εδώ στο "ιστολόγιο" μου..
Άντε να δούμε τώρα...
Λόγικα ο τρόπος γραφής των αναρτήσεων μου θα αλλάξει (το ελπίζω δηλαδή), μιας και θα προσπαθήσω να εξοικιωθώ. Η μάχη ενάντια στους τόνους ξεκίνησε, παρεμπιπτόντως.
