Ίσως να φταίει ο καιρός, ίσως η μουσική, ίσως ότι δεν είμαι με τα άτομα που θέλω, για τη μελαγχο-καταθληπτική διαθεσή μου τις τελευταίες μέρες.
Ακούγοντας βρετανική μουσική με καιρό Λονδίνου, νιώθω ότι καταλαβαίνω ακριβώς πως ένιωθε ο καλλιτέχνης όταν έγραφε τα τραγούδια του και πιστεύω ότι και εγώ μπορώ να εκφραστώ έτσι εύκολα. Κι όμως δεν είναι έτσι, όταν νιώθεις όλο και χειρότερα ψάχνοντας την έμπνευση για τους μελαγχολικούς στίχους που σκέφτεσαι να γράψεις. Καταλαβαίνεις ότι δεν μπορείς να κάνεις τίποτα για την καταστασή σου και πονάς περισσότερο...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου